بیا بازم مثل قدیم، با هم دیگه بریم شمال، دلم گرفته، راضیم به این خیالای محال
منو ببَر… تا آخر جاده‌ی چالوس ببرم، تا شیشه بارونی خیس اتوبوس ببرم
تا جای پات رو ماسه‌ی داغ متل قو ببرم، تا آخرین دلهره‌ی نگاه آهو ببرم
منو ببر تا گم شدن تو اون چشای بی‌قرار، تا ساختن قصر شنی، رو ساحل دریا کنار
دلم پُره. بیا بازم با هم‌دیگه بریم سفر، جای ما اونجا خالیه… منو ببر، منو ببر
یه عمره جاده شمال، منتظر عبور ماست، نمی‌دونه یکی از اون دو تا قناری، بی‌صداست
یادش به‌خیر لحظه‌ای که چشمای ما دریا رو دید، نور چراغ زنبوری، رستوران اسب سفید
یادش به‌خیر شنای ما، میون موجای بلا، خاطره‌های مشترک، وقت سفر تو جنگلا
دلم پُره. بیا بازم با هم‌دیگه بریم سفر، جای ما اونجا خالیه… منو ببر، منو ببر
یه عمره جاده شمال، منتظر عبور ماست،نمی‌دونه یکی از اون دو تا قناری، بی‌صداست